Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Peccata autem partim esse tolerabilia, partim nullo modo, propterea quod alia peccata plures, alia pauciores quasi numeros officii praeterirent. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Tum, Quintus et Pomponius cum idem se velle dixissent, Piso exorsus est. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Duo Reges: constructio interrete. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Est autem officium, quod ita factum est, ut eius facti probabilis ratio reddi possit. Atque ut reliqui fures earum rerum, quas ceperunt, signa commutant, sic illi, ut sententiis nostris pro suis uterentur, nomina tamquam rerum notas mutaverunt. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Qualem igitur hominem natura inchoavit?

Praeterea et appetendi et refugiendi et omnino rerum gerendarum initia proficiscuntur aut a voluptate aut a dolore. Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? Restinguet citius, si ardentem acceperit. Quo minus animus a se ipse dissidens secumque discordans gustare partem ullam liquidae voluptatis et liberae potest. Satis est ad hoc responsum. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Reguli reiciendam; Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas.

Addidisti ad extremum etiam indoctum fuisse. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Quia, cum a Zenone, inquam, hoc magnifice tamquam ex oraculo editur: Virtus ad beate vivendum se ipsa contenta est, et Quare? An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat? At enim iam dicitis virtutem non posse constitui, si ea, quae extra virtutem sint, ad beate vivendum pertineant. Quid ad utilitatem tantae pecuniae? At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Non elogia monimentorum id significant, velut hoc ad portam: Hunc unum plurimae consentiunt gentes populi primarium fuisse virum. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Nec vero audiendus Hieronymus, cui summum bonum est idem, quod vos interdum vel potius nimium saepe dicitis, nihil dolere. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Eam stabilem appellas. Nam neque virtute retinetur ille in vita, nec iis, qui sine virtute sunt, mors est oppetenda.

Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur. Recte, inquit, intellegis. Erat enim Polemonis. Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Atque adhuc ea dixi, causa cur Zenoni non fuisset, quam ob rem a superiorum auctoritate discederet. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas?

• Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere.
• At negat Epicurus-hoc enim vestrum lumen estquemquam, qui honeste non vivat, iucunde posse vivere.

Quid Zeno?

Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim.

Poterat autem inpune;

Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse;

Quid Zeno?

Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt.

Quis negat?

Et quod est munus, quod opus sapientiae?